آخر مداد

معمولا، اگه خیلی خوش شانس باشیم و مدادمون رو گم نکنیم، از سه تا چهار سانت آخر مداد نمی‌تونیم استفاده کنیم. اگرچه یه سری ابزار کمکی برای همین مدادهای کوچولو هم ساخته شده، ولی بالاخره، اون ته تهش همیشه غیر قابل استفاده است.

درحالیکه توی اون قسمت مغز مداد وجود داره، برای تولیدش هزینه‌ بیشتری (نسبت به بدنه‌ی مداد) شده و احتمالا به محیط زیست آسیب بیشتری هم رسیده؛ اما عملا ازش استفاده‌ای نمیشه.

به نظرم میشه با یه تغییر کوچیک توی مراحل تولید مداد، اون ته مداد رو خالی گذاشت. ظاهرا بی اهمیته، اما اگه به تعداد مدادهای تولیدی در جهان و درصد مغز مداد مورد نیاز برای این قسمت بلا استفاده یه توجهی بکنیم، اجرای این ایده خیلی هم بی‌فایده نیست.

باتری‌ها رو جمع کن

یکی از خطرناک‌ترین زباله‌های صنعتی که تقریبا ما هیچ توجهی به اون‌ها نداریم، همین باتری‌ها هستند. اندازه‌شون مهم نیست، رها سازی‌شون توی طبیعت یا محیط زیست واقعا خطرناکه و ما به دلیل آموزشهایی که ندیدیم اهمیتش رو نمی‌دونیم.

ضمن اینکه معمولا چون جایی برای بازیافت صنعتی در دسترس مردم نیست، معمولا کسی رغبتی برای نگهداری باتری‌های مستعملش نداره.

میشه سازمانهایی (مثلا شهرداری) مکانهای مخصوصی رو برای دریافت باتریهای مردم اختصاص بدن و در عوض به اونا بلیط رایگان یا شارژ یه کارت اعتباری هدیه بدن.

به همین راحتی امکان جمع‌آوری کلی زباله‌ی سمی و صنعتی بوجود میاد و شاید بشه امیدوار بود به صورت اصولی اونا رو بازیافت کرد.